دلم اونقدری گرفته که برم سراغ آینه و زل بزنم به اون دو تا حفره ی معصوم و بی روح که بار غصه های عمر من رو به دوش می کشن

اون دوتا زبون بسته که مثل بقیه اعضای بدنم دلم براشون ریش ریشه

اعضایی که می تونستن مال کسی باشن که خیلی بهتر از من بهشون برسه

حیف! طفلکی ها به نام من سند خوردن و محکومن به تحمل

اگر زبون داشتن حتما تا حالا از من به هر کجایی شکایت برده بودن

 

دلم اونقدری گرفته که برم پشت پنجره ی بلند نشیمن بایستم و از ورای برج های بلند و مزاحمی که آسمون خدا رو غصب کردن، زل بزنم به ارغوانیِ دلچسب غروب

به رنگی که هم مایه ی دلبریه، هم مسببِ دلگیری

 

دلم اونقدری گرفته که یک خیابون بلند بخواد و یک تو

که وقتی بگم خیابون بگه پیاده

که کنارم باشه نه پشتم

 

یک تو

که هنوز انگار متولد نشده

که هیچ کس و هیچ کجا نیست

 

 


مشخصات

تبلیغات

محل تبلیغات شما

آخرین مطالب این وبلاگ

آخرین ارسال ها

عکس آقای خامنه ای

برترین جستجو ها

آخرین جستجو ها

دانلود آهنگ جدید - فول آلبوم سخن زیبا آموزش طراحی سایت و کسب و کار اینترنتی هاستینگ خوب کلر سل یو .:: علی یزدی دوست ::. Ali YazdiDoost ویلان زیرک باش جدیدترین مقالات روانشناسیISI : مقاله ترجمه شده روانشناسی 2019